ΧΡΗΣΤΟΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ
Ο EΡΩΤΑΣ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΓΙΑ ΠΙΛΟΤΟΣ
Π Τ Η Σ Η
Το ξέρετε αυτό που λένε. Τις στιγμές που αντικρίζεις το θάνατο κατάφατσα περνάει όλη σου η ζωή μπροστά από τα μάτια σου σαν τρέιλερ από κινηματογραφική ταινία. Κατά ένα μυστήριο τρόπο, ανέκαθεν με γοήτευε αυτή η προοπτική. Ποτέ, βέβαια, δεν είχα επιχειρήσει να το διαπιστώσω. Άλλωστε, ήξερα ότι, αργά ή γρήγορα, όλοι θα το διαπιστώναμε. Για μένα αυτή η στιγμή ήρθε μάλλον γρήγορα. Πιο γρήγορα από το μέσο όρο τουλάχιστον.
Μόλις πριν από λίγα λεπτά έσβηνα κεράκια, σαράντα δύο τον αριθμό. Μου είχαν βγάλει την ψυχή μέχρι να καταφέρω να τα ανάψω, πόσο μάλλον να τα σβήσω΄ στο γραφείο, καθότι το σπίτι είχε να με δει μέρες. Παρέα με τους 'αγαπητούς' συναδέλφους και συνεργάτες που μου τραγουδούσαν «Να ζήσεις, Χαρούλη, και χρόνια πολλά». Τι ειρωνεία, ε; Πού να το φανταστούν, οι άνθρωποι, ότι μετά από μερικά λεπτά ο προϊστάμενός τους θα ξεκινούσε ελεύθερη πτώση από το δωδέκατο...
Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό με το που βρέθηκα στο κενό ήταν το απόλυτο κενό. Τίποτα, νέκρα, μαυρίλα... Αλλά αμέσως άρχισαν να ζωντανεύουν ένας ένας οι δικοί μου άνθρωποι. Πού να πάει ο νους τους τι μου συνέβαινε τούτη την ώρα. Κάποιοι απ' αυτούς θα πάρουν τη λυπητερή μέσα στ' άγρια μεσάνυχτα: να περάσουν από το νεκροτομείο για την αναγνώριση, εφόσον βέβαια έχει απομείνει κάτι για ν' αναγνωρίσουν.
Ο πατέρας μου... Αυτή την ώρα θα τσεκάρει τους αγώνες του Στοιχήματος. Η μάνα μου... Θα του γκρινιάζει ότι τρώει όλα τα λεφτά τους «στα προ-πά και στα λαχεία». Η αδερφή μου... Θα πλένει πιάτα στην ταβέρνα, βρίζοντας θεούς και δαίμονες. Η Αλίκη... Ποιος ξέρει πού να βρίσκεται τώρα η Αλίκη.Η Λίνα... Μ' ένα κολονάτο ποτήρι στο χέρι, όπου γης και πατρίς. Ο Ηλίας... Θα έχουν εξαφανιστεί κι οι τελευταίες τρίχες που είχαν απομείνει στο κεφάλι του. Η Γωγώ. Θα διδάσκει στο τελευταίο της τεκνό τις στάσεις της γιόγκα. Η Στέλλα. Θα τραγουδάει στους ρυθμούς της φυσαρμόνικας που θα της παίζει ο Αντώνης. Η Χριστίνα κι ο Γιώργος....
Στο σημείο αυτό διακόπηκαν οι σκέψεις μου. Ίσως όχι τυχαία. Ίσως να διέκοψα τον ειρμό μόλις ξαναβρήκα την αναπνοή μου κι έκλεισα το στόμα. Το είχα ανοίξει από την πρώτη στιγμή που τα πόδια μου βρέθηκαν στον αέρα. Ήταν μια κίνηση καθαρά αντανακλαστική, ενστικτώδης. Είναι φυσικό για κάθε άνθρωπο που ξαφνικά γίνεται έρμαιο του νόμου της βαρύτητας να θέλει να ουρλιάξει. Κι εγώ ήθελα αλλά δεν μπορούσα. Κι έτσι το ορθάνοιχτο στόμα μου δεν έβγαλε τον παραμικρό ήχο. Ούτε καν αέρα απ' τα πνευμόνια, που αιχμαλώτιζαν -πεισματικά, θαρρείς- τα τελευταία αποθέματα οξυγόνου, μπας και δώσουν παράταση ζωής στο καταδικασμένο κουφάρι που τα φιλοξενούσε.
Στην αρχή δεν πέρασε η ζωή μου μπροστά από τα μάτια μου. Στη διαδρομή των πρώτων ορόφων το μόνο που περνούσε από μπροστά μου ήταν οι τζαμαρίες του κτιρίου, άλλες φωτισμένες κι άλλες σκοτεινές. Α, και τα θολά αστέρια του αττικού ουρανού΄ και το γεμάτο φεγγάρι μιας φωτεινής κι αποπνικτικής αυγουστιάτικης νύχτας.
Οπτική επαφή με το έδαφος δεν είχα, μια και ήμουν ξαπλωμένος ανάσκελα στο κενό, με το πρόσωπό μου στραμμένο στον ουρανό. Εφόσον συνεχιζόταν ομαλά η πτήση και δε μεσολαβούσε κάποια απώλεια ισορροπίας στον αέρα, πρώτα θα τσακιζόταν η σπονδυλική στήλη, αφού ήταν βέβαιο ότι πριν από την επαφή μου με τα πλακάκια του πεζόδρομου θα έκανα την ενστικτώδη κίνηση να προστατεύσω το ξερό μου το κεφάλι.
Για κοίτα, ρε, κάτι σκέψεις που κάνει ο άνθρωπος στα τελευταία του... Όσο για τη ζωή μου, εξακολουθούσε ν' αρνείται πεισματικά να περάσει μπροστά από τα μάτια μου. Οι όροφοι περνούσαν ο ένας μετά τον άλλο, και η ζωή μου που τελείωνε δεν έλεγε να μου θυμίσει καν πώς άρχισε.
Ενδέκατος, δέκατος, ένατος... Κάπου εκεί, μαζί με το στόμα, αποφάσισα να κλείσω και τα μάτια. Και την είδα! Ολόκληρη... Τρέιλερ είπα; Γράψε λάθος. Κανονική ταινία. Τι ταινία λέω. Σίριαλ με μπόλικα επεισόδια. Ξαφνικά, άρχισα να αισθάνομαι ανάλαφρος σαν πούπουλο. Ένιωθα όχι να πέφτω αλλά να πετάω. Κανονική πτήση. Κάθετη βέβαια, αλλά κι αυτή μια μορφή πτήσης είναι. Και μάλιστα σε αργή κίνηση. Σε πολύ αργή κίνηση. Σούπερ σλόου μόσιον, σαν αυτό το κωλομηχάνημα που είχε εισαγάγει πρόσφατα το κανάλι -με δική μου εισήγηση ασφαλώς- στο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού του.
Έκλεισα πιο σφιχτά τα μάτια, μην τυχόν γίνει καμιά στραβή και διακοπεί η προβολή. «Μας συγχωρείτε, διακοπή.». Και δεν υπάρχει πιο εκνευριστικό πράγμα από μια διακοπή λίγο πριν από το τέλος. Φυσικά, εγώ δεν αγωνιούσα για το τέλος, που ούτως ή άλλως πλησίαζε και το ήξερα. Αγωνιούσα να δω το υπόλοιπο έργο. Για την ακρίβεια, να το ξαναδώ. Και να σχολιάσω τα κομβικά του σημεία, κουβεντιάζοντας με το alter ego μου. Μπορεί αυτή τη φορά να στεκόμουν πιο τυχερός από την προηγούμενη και να έπιανα το νόημα των σημαδιακών σκηνών που προκάλεσαν το φινάλε. Όχι ότι θ' άλλαζε τίποτα δηλαδή, αλλά έτσι, για το γαμώτο...
