ΜΕ ΛΕΝΕ ΜΟΙΡΑ
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Να 'μαστε πάλι εδώ! Να που τα ξαναλέμε μετά από χρόνια ολόκληρα, έστω και αν η μορφή επικοινωνίας μας είναι πια εκ των πραγμάτων διαφορετική. Η τεχνολογία προχωράει αλματωδώς και τούτο 'δω το μαραφέτι πιάνει ακόμα και υπέρηχους, που λέει ο λόγος. Τώρα, βέβαια, εσύ θα μου πεις ότι δεν εμπιστεύεσαι τα μαγνητοφωνάκια, ότι τα γραπτά μένουν κι όλα τα σχετικά. Σωστά, αλλά μην ξεχνάς ότι και οι κασέτες μένουν΄ αρκεί να μην τις μασήσει το κασετόφωνο.
Σε θυμήθηκα, λοιπόν, αγαπημένο μου ημερολόγιο. Πάνω στη φούρια μου, εσύ ήσουν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα. Κι ευτυχώς, δηλαδή, που βρήκα τούτο δω το μαραφέτι, μια και τα χέρια μου είναι απασχολημένα και δεν μπορώ να σου γράψω. Εξάλλου ο προφορικός λόγος είναι πιο γρήγορος, πιο ευέλικτος από το γραπτό. Κι αυτή τη στιγμή ο χρόνος και η εγρήγορση είναι το παν.
Θέλω να σου πω μια ιστορία, αγαπημένο μου ημερολόγιο. Ή μάλλον τη συνέχεια της ιστορίας που είχα αφήσει μισοτελειωμένη τη μέρα που σε μουντζούρωσα βιαστικά κι ύστερα σε παράτησα σύξυλο μες στο συρτάρι. Υποθέτω ότι εσύ, με βάση αυτά που σου έγραψα τότε, θα με είχες ξεγράψει. Δεν θα 'χες κι άδικο. Κι εγώ ο ίδιος με είχα ξεγράψει. Έλα, όμως, που δε με είχε ξεγραμμένο η μοίρα μου. Ναι, η μοίρα μου, καλά άκουσες. Η μοίρα μου που με έφερε απέναντι σε πρόσωπα αλλόκοτα, πρόσωπα αγαπημένα, πρόσωπα μισητά. Και πράγματα. Πρόσωπα και πράγματα μυστήρια, απόκοσμα, πέρα για πέρα ανομοιογενή μεταξύ τους...
Αλήθεια, αγαπημένο μου ημερολόγιο, τι σχέση μπορεί να έχουν ένα μονοκινητήριο Τσέσνα, μια αεροδυναμική μαύρη BMW τελευταίας τεχνολογίας, ένας μίζερος δασκαλάκος, μια δυναμική φιλόλογος, ένας θηριώδης -πλην τίμιος- γίγαντας, μια πολυμήχανη μηχανικός και κάμποσα ακόμα εντελώς αταίριαστα πρόσωπα -και πράγματα- που θα γνωρίσεις στην πορεία; Φαινομενικά καμιά, θα μου πεις. Το ίδιο ακριβώς θα έλεγα κι εγώ έτσι και ήμουν στη θέση σου. Όμως δεν είμαι. Για την ακρίβεια είμαι σε πολύ πιο δύσκολη θέση: Στη θέση του οδηγού, σ' ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή. Εκτός πια κι αν γίνει κάνα θαύμα. Ένα ακόμα θαύμα, δηλαδή. Ωστόσο δεν περιμένω άλλα θαύματα απόψε. Ήδη βίωσα δύο, μέσα σε χρόνο μηδέν. Βέβαια, αυτός ο μηδέν χρόνος κράτησε μια ζωή ολόκληρη. Μια ζωή το κάθε θαύμα.
Τώρα θα μου πεις ότι σε μπέρδεψα. Το 'χουν αυτό τα θαύματα. Μπερδεύουν τον κόσμο -πόσο μάλλον τα ημερολόγια. Και κυρίως εκείνον που τα υφίσταται. Άκουσε, λοιπόν, την ιστορία που έχω να σου πω για να ξεμπερδευτείς. Ή, ενδεχομένως, να μπερδευτείς ακόμα περισσότερο. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η ιστορία αυτή δεν έχει τέλος. Αν όμως, όπως το συνηθίζεις, είσαι καλό και υπομονετικό ακροατήριο και ακούσεις όλα όσα έχω να σου πω, σίγουρα θα το μαντέψεις.
Λοιπόν, πάμε γρήγορα παρακάτω γιατί, επαναλαμβάνω, δεν έχουμε χρόνο. Αν και ο χρόνος στη δική μου περίπτωση είναι έννοια απολύτως σχετική. Όχι ότι έχω πέσει σε καμιά μαύρη τρύπα του διαστήματος -εκτός κι αν υπάρχουν μαύρες τρύπες πάνω απ' τα περήφανα ελληνικά βουνά. Ούτε έχω γεράσει. Σαράντα ενός χρονών είμαι. Ναι, καλά άκουσες. Όσο ακριβώς ήμουν τη μέρα που σου έγραψα για τελευταία φορά, πριν από...
Μα τι λέω, ο μάπας! Σήμερα σου έγραψα για τελευταία φορά! Άσχετα αν από σήμερα έχουν περάσει χρόνια ολόκληρα. Για μένα τουλάχιστον. Άλμα στο χρόνο είν' αυτό, δεν είναι παίξε γέλασε. Κι αν κάνεις άλμα στο χρόνο, ξαναζήσεις τη ζωή σου και επιστρέψεις ακριβώς εκεί που ήσουν πριν, στην πραγματικότητα πόσος χρόνος έχει περάσει; Ούτε δευτερόλεπτο! Μηδέν χρόνος! Κι εγώ δεν έκανα απλώς ένα άλμα πίσω στο χρόνο, έκανα δύο. Όσες και οι ευκαιρίες που μου έδωσε η μοίρα μου.
Τη μοίρα την αντάμωσα λίγο προτού ανταμώσω το χάρο. Το χάρο, εξυπακούεται, θα τον αντάμωνα μες στης Πεντέλης τα βουνά. Αλλά τον πρόλαβε η μοίρα μου. Παρουσιάστηκε απ' το πουθενά φάντης-μπαστούνι μπροστά μου. Αυτοπροσώπως, δεν κάνω πλάκα. Και ξέρεις τι έκανε; Με γύρισε εικοσιδυόμισι χρόνια πίσω, προσφέροντάς μου την ευκαιρία ν' αλλάξω τη ζωή μου, ενδεχομένως και το τέλος της. Με ποιον τρόπο; Κάνοντας απλώς αυτό που δεν είχα τολμήσει να κάνω εκείνο το βράδυ: Να μιλήσω στη Λουίζα.
Τη θυμάσαι τη Λουίζα; Θυμάσαι τι σου είχα πρωτογράψει για κείνη τότε, τη βραδιά που την πρωταντίκρισα, τότε που δε γνώριζα καν το όνομά της; Δε θυμάσαι; Εγώ το θυμάμαι σαν τώρα. Τότε που σου 'γραφα με κείνον τον αδέξια καλλιτεχνικό γραφικό χαρακτήρα:
[Αγαπημένο μου ημερολόγιο
Η πρώτη γεύση που πήρα από τις φοιτητικές εκλογές θα μου μείνει αξέχαστη. Μη βιάζεσαι, δεν κέρδισε η παράταξη -καταποντίστηκε, όπως αναμενόταν. Απλώς σήμερα συνάντησα ΤΟ πλάσμα! Κι όχι μόνο το συνάντησα, όχι μόνο το αντίκρισα, δυο βήματα μπροστά μου, αλλά μου χαμογέλασε κιόλας! Ούτε μία ούτε δύο, τρεις φορές παρακαλώ! Κι όμως εγώ, ο μάπας, δεν τόλμησα να της πω έστω μια κουβέντα... Μια ζωή κότα... Μια ζωή δειλός, άτολμος, άχρωμος και άοσμος. Μια ζωή Μαλάκας -με το μι κεφαλαίο. Και τώρα ποιος ξέρει αν θα την ξαναδώ. Κι άντε πες ότι την ξαναβλέπω. Και μου ξαναχαμογελάει. Σιγά μην της μιλήσω! Εκτός κι αν μου μιλήσει εκείνη. Ναι, καλά, ευσεβείς πόθοι... Πάει το πουλί, πέταξε. Αλλά να είσαι σίγουρο, αγαπημένο μου ημερολόγιο, ότι θα μου μείνει ως γλυκιά ανάμνηση. Δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ αυτή τη γλυκιά φατσούλα που είδα απόψε. Και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, η αποψινή νύχτα, η νύχτα των φοιτητικών εκλογών του '81 θα μου μείνει αξέχαστη μέχρι το τέλος της μίζερης ζωής μου...]
Ούτε μία ούτε δύο, αλλά τρεις ευκαιρίες κλότσησα εκείνη τη νύχτα. Κι αυτήν ακριβώς την ατολμία, αυτήν την αχρωμία, τη χλιαρότητα, την κακομοιριά της ζωής μου, θα την πλήρωνα ακριβά εικοσιδυόμισι χρόνια αργότερα. Αλλά δεν την πλήρωσα, τουλάχιστον τοις μετρητοίς. Χάρη στη μοίρα μου. Άλλωστε, εκείνη τη βραδιά, τη βραδιά των φοιτητικών εκλογών του '81, εκτός από τη Λουίζα, μου είχε χαμογελάσει και η μοίρα. Για την ακρίβεια, μου είχε χαμογελάσει η μοίρα μέσω της Λουίζας. Και εικοσιδυόμισι χρόνια αργότερα μου ξαναχαμογέλασε. Όχι η Λουίζα, η μοίρα. Μόνη της αυτή τη φορά, άνευ αντιπροσώπου. Κι ύστερα, γλιτώνοντάς με από του χάρου τα δόντια, με ξαπόστειλε πίσω στο χρόνο. Για να μάθω, λέει, πόσο θα άλλαζε η επίπεδη ζωή μου αν τη νύχτα εκείνη, έστω για μία και μοναδική φορά, είχα δείξει χαρακτήρα. Για να μάθω, μου είπε, τι θα γινόταν αν είχα ανταποκριθεί στο χαμόγελό της και είχα μιλήσει στην επί γης αντιπρόσωπό της. Για να μάθω τι θα γινόμουν αν είχα πει της Λουίζας έξι απλές λεξούλες: «Πάμε να φύγουμε από 'δω μέσα...»
Ε, λοιπόν, η μοίρα μου το 'πε και το 'κανε, αγαπημένο μου ημερολόγιο! Ένα αδιόρατο νεύμα της ήταν αρκετό για να μου σφραγίσει το εισιτήριο΄ το εισιτήριο για ένα ταξίδι διαφορετικό, διαχρονικό. Μη με ρωτήσεις λεπτομέρειες του ταξιδιού, δε θυμάμαι τίποτα. Η πρώτη μου θύμηση είναι η στιγμή της αποβίβασης, το κατάλευκο, αρρωστιάρικο φως που έλουσε τα μάτια μου, το βούισμα που ξεκούφανε τ' αυτιά μου, η απόκοσμη αίσθηση που με κατέκλυσε αμέσως μόλις αποβιβάστηκα...
Τι; Πού αποβιβάστηκα; Λάθος ερώτηση! Ή μάλλον μισή ερώτηση. Η ολοκληρωμένη είναι πού και πότε αποβιβάστηκα. Για ταξίδι στο χρόνο μιλάμε, να το θυμάσαι πάντα αυτό! Και να θυμάσαι επίσης τι σου 'γραφα τότε, την πρώτη φορά. Για να μπορείς να τη συγκρίνεις με τη δεύτερη.
Λοιπόν, ώρα να απαντήσω στα εύλογα ερωτήματά σου, αγαπημένο μου ημερολόγιο. Ξεκινώντας από το τελευταίο.
Το χρονόπλοιο της μοίρας μου, που λες, με αποβίβασε στον προθάλαμο της Νομικής. Τη νύχτα των φοιτητικών εκλογών του '81. Τη νύχτα που άρχισαν όλα...
Τη νύχτα που μου χαμογέλασε η Λουίζα...
