Γιώτα Κούκη (Αθήνα)
Το ξεκίνησα πρωί, το τελείωσα βράδυ. Κύριε Φασούλα έχετε ένα μοναδικό χάρισμα να κρατάτε συνεχώς αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη σας! Ακριβώς το ίδιο μου είχε συμβεί και στο πρώτο σας βιβλίο. Αλλά νομίζω ότι η «Μοίρα» είναι πιο ώριμη δουλειά σε σχέση με τον «Έρωτα». Όχι ότι θέλω να μειώσω την πρώτη σας δουλειά, κάθε άλλο. Απλά είναι φανερό από τον τρόπο γραφής ότι ωριμάζετε συνεχώς συγγραφικά. Βέβαια το στυλ παραμένει ίδιο, το χιούμορ είναι εκπληκτικό και τα παιχνίδια με τις λέξεις συναρπαστικά. Γενικά πιστεύω ότι έχετε ένα μαεστρικό τρόπο για να καθηλώνετε τον αναγνώστη. Σε τελική ανάλυση, η «Μοίρα» είναι ένα πολύ γρήγορο βιβλίο, ευφυές, ξεκαρδιστικό, συναρπαστικό, συγκινητικό. Και διδακτικό. Όλα αυτά μαζί σε μικρές εύπεπτες δόσεις και με ένα τέλος που σε κάνει να σκέφτεσαι. Και να προβληματίζεσαι συλλογιζόμενος τη ρήση του Σωκράτη: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα»..
Οριάνα Δημητρά (Φάληρο)
Μπράβο βρε Χρήστο! Εκτός από το ότι το διάβασα μονορούφι, ακόμη το σκέφτομαι. Το μόνο που θέλω να πω είναι ότι στο τέλος σ' αφήνει με μια αίσθηση απόκοσμη, μυστήρια. Του τι είμαστε, πού είμαστε, τι θέλουμε και τι ξέρουμε. Την τύφλα μας ξέρουμε... Απολύτως τίποτα... Να 'σαι καλά!
Nuwanda
Το βιβλίο αφορά έναν συμπαθέστατο τύπο, τα αδιέξοδα της ζωής του και τα παιχνίδια της μοίρας με αυτή. Ο συγγραφέας, σαν μικρός Θεός, αλλάζει κατά βούληση τον ρου της ζωής του ήρωα του, μας δίνει διάφορα σενάρια και στο τέλος επιβεβαιώνει ότι όλα έιναι σχετικά. Ο Χρήστος, δημοσιογράφος κατ' επάγγελμα, κάνει με το βιβλίο αυτό τη δεύτερη λογοτεχνική του προσπάθεια. Η αλήθεια είναι ότι το βρήκα ευχάριστο και δροσερό βιβλίο. Η γλώσσα του είναι εντελώς καθημερινή, οι ήρωες το ίδιο, με τις αδυναμίες και τα αδιέξοδα τους, με κέφι και χιούμορ όμως απέναντι στην ζωή (νομίζω ότι αυτό είναι ιδίωμα και του συγγραφέα!). Οπως είπα και στον ίδιο, θεωρώ ότι η "Μοίρα" είναι ένα πολύ σημερινό βιβλίο που θα αγγίξει όσους αντιμετωπίζουν τη ζωή με χιούμορ και αισιοδοξία χωρίς να πολυσκοτίζονται για τα μεγάλα του πνεύματος (παρ' όλο που το βιβλίο και προβληματίζει, και ερωτήματα θέτει.). Εκτιμώ ότι αυτό θα συμβεί ευκολότερα στα νέα παιδιά -ο Χρήστος διαφωνεί, αλλά για αυτό η ζωή μας είναι ενδιαφέρουσα, γιατί διαφωνούμε!
(O Nuwanda δημοσίευσε το παραπάνω σχόλιο στο εξαιρετικό βιβλιοφιλικό μπλογκ που διατηρεί στη διεύθυνση http://book.attack.gr)
Νίνα C
Με το Χρήστο γνωριστήκαμε στα blogs και δεν πέρασε πολύς καιρός, μετά τη γνωριμία αυτή, που ήπιαμε τον πρώτο μας καφέ στο καφενείο του ΙΑΝΟΥ. Είχε, ήδη, βγάλει το πρώτο του βιβλίο, το «Ο έρωτας δεν κάνει για πιλότος», που είχε αποσπάσει θερμές κριτικές και πήγαινε πολύ καλά και το δεύτερο βρίσκονταν στη διόρθωση, ενώ είχε ήδη ξεκινήσει το τρίτο. Σ’ εκείνη την πρώτη μας συνάντηση μου χάρισε το βιβλίο του με μιαν αφιέρωση. Πέρασε, όμως, πολύς καιρός πριν καταφέρω να το διαβάσω. Το «Ο έρωτας δεν κάνει για πιλότος» του Χρήστου είναι ένα βιβλίο που περιγράφει ανθρώπους, τόπους και καιρούς απολύτως οικείους σ’ εμένα. Πώς θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά, άλλωστε; Με το Χρήστο είμαστε συνομήλικοι και έχουμε κοινά βιώματα. Ο ήρωάς του, ο Χάρης, είναι κι αυτός συνομήλικος και συχνάζει στα ίδια καφενεία, στα ίδια αμφιθέατρα, στους ίδιους χώρους με εμάς. Μέσα από το βιβλίο, όλοι εμείς, η γενιά της μεταπολίτευσης, ξαναζήσαμε τα "έρημά μας νιάτα", δοσμένα με χιούμορ και συγκίνηση. Ο Χάρης ξαναζεί τη ζωή του όλη στη διάρκεια μιας πτώσης. Νομίζω πως την αντιπροσωπευτικότερη παρουσίαση του βιβλίου, που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη, κάνει ο Μάνος Κοντολέων στο προλογικό του σημείωμα: [...Ο Χρήστος Φασούλας... σκιαγραφεί την άνοδο και την πτώση μιας νέας κοινωνικής ομάδας, έτσι όπως αυτή εμφανίστηκε τα τελευταία πενήντα περίπου χρόνια στη χώρα μας. Είναι οι νεο-αστοί εκείνοι που με καταβολές από την επαρχία και αφού πέρασαν μέσα από τη στέρηση της μεταπολεμικής υπαίθρου, αφού εξαναγκάστηκαν σε μια μετανάστευση είτε προς την πρωτεύουσα είτε προς το εξωτερικό, στη συνέχεια ανακάλυψαν τους τρόπους να αναρριχηθούν στα νέα αξιώματα που η τελευταία εικοσαετία του προηγούμενου αιώνα δημιούργησε. Μια πορεία που δείχνει να έχει και λάμψη και που ασφαλώς απαιτούσε θυσίες και συμβιβασμούς. Θυσίες ιδεολογικές και συμβιβασμούς συναισθηματικούς...] Το δεύτερο βιβλίο του, το «Με λένε Μοίρα», ο Χρήστος μου το χάρισε πριν καλά-καλά φτάσει στα βιβλιοπωλεία. Αυτό το διάβασα αμέσως και λίγο μετά αφού είχα, επιτέλους, διαβάσει το πρώτο. Τα δυο βιβλία συνδέονται με έναν πρωτότυπο τρόπο, μια και οι πρωταγωνιστές του δεύτερου είναι δυο "κομπάρσοι" του πρώτου και το αντίστροφο! Ο Φασούλας αρέσκεται στα "ευρήματα" και μετά τη "ζωή σαν ταινία" του πρώτου βιβλίου, έχουμε τη "ζωή με εναλλακτικές" του δεύτερου. Η Μοίρα του ήρωα του δίνει τρεις ευκαιρίες, τρεις διαφορετικές ζωές μάλλον, ανάλογα με τις επιλογές του, έτσι που ο αναγνώστης, στην αρχή, να μην ξέρει ποια είναι η πραγματική. Προσωπικά με συνέλαβα να κλίνω άλλοτε υπέρ της μιας και άλλοτε υπέρ της άλλης. Και στα δύο βιβλία οι ήρωες του Χρήστου παλεύουν με τα θηρία, που δεν είναι άλλα από τα αδιέξοδα της ζωής τους. Το αν καταφέρνουν ή όχι να τα δαμάσουν, νομίζω πως έγκειται στον κάθε αναγνώστη να το ανακαλύψει. Η διαδρομή μέχρι εκεί είναι σίγουρα ενδιαφέρουσα, πασπαλισμένη με χιούμορ και αυτοσαρκασμό και πολύ, μα πολύ, οικεία. Και, από βιβλίο σε βιβλίο, ο Φασούλας ωριμάζει και ως συγγραφέας και αυτό είναι ορατό. Δεν μπορώ παρά να περιμένω να δω τι θα σκαρφιστεί για το τρίτο του βιβλίο!
(H Νίνα C δημοσίευσε το παραπάνω σχόλιο στο δημοφιλές μπλογκ που διατηρεί στη διεύθυνση http://ninac.wordpress.com)
Λένα Μαντά
Δεν είμαι κριτικός βιβλίων το είπα από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα αυτή την ας πούμε στήλη.Ότι λέω για τα βιβλία, το λέω σαν αναγνώστρια. Και σαν αναγνώστρια μόλις τέλειωσα ένα βιβλίο που με κράτησε γερά δεμένη στη σαγήνη του, που μ' έκανε ν' αναρωτιέμαι για την συνέχεια και ν' αγωνιώ για το τέλος.... Η ιστορία απίστευτη από το ξεκίνημά της! Ένας άντρας που η Μοίρα του, τού δίνει τρεις ευκαιρίες σε τρεις ζωές. Κάθε ζωή ξεκινάει την ίδια χρονική στιγμή με τις ίδιες συνθήκες. Αλλά μετά ο Σταύρος (ο ήρωας) είναι εκείνος που διαλέγει την πορεία της ζωής του για να μας κάνει ν' αναρωτηθούμε, αν εμείς καθορίζουμε τη ζωή μας ή η μοίρα μας την γράφει έχοντάς την προαποφασισμένη. Κοινά τα πρόσωπα φυσικά και στις τρεις ζωές με πρώτη την Λουίζα, τον έρωτα της ζωής του, αλλά διαφορετική η πορεία τους, ανάλογα με τις επιλογές του ήρωα. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες της πλοκής αυτού του βιβλίου, γιατί είναι τέτοια η δομή του, που θα σας καταστρέψω την απόλαυση της ανάγνωσης, αν το επιλέξετε. (που θα έλεγα να το κάνετε!) Αυτό που μπορώ να πω, είναι οτι το "ΜΕ ΛΕΝΕ ΜΟΙΡΑ", ταξιδεύει τον αναγνώστη σε μια άλλη διάσταση (κυριολεκτικά) και καταφέρνει να του θέσει ερωτήματα που μπορεί να τα έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του, χωρίς να τα έχει εκφράσει.... Είναι το δεύτερο βιβλίο του Χρήστου Φασούλα και το πρώτο του που διάβασα και το οφείλω στο ταξίδι μου στον κόσμο των bloggers όπου κι εγώ μπήκα πρόσφατα. Μάλιστα το blog του μου άρεσε τόσο πολύ που το έβαλα και στα links μου για να το έχω πρόχειρο αφού το επισκέπτομαι σχεδόν κάθε μέρα και επικοινωνώ μαζί του. Από κει μου τράβηξε την προσοχή το "ΜΕ ΛΕΝΕ ΜΟΙΡΑ", το διάβασα και χαίρομαι πολύ γι αυτό. Το θέμα πρωτότυπο, η οπτική γωνία του συγγραφέα αποκαλυπτική και η γραφή του, είναι δροσερή, ανάλαφρη και με ένα χιούμορ που υποβόσκει σε κάθε φράση και που πολλές φορές με έκανε να χαμογελάσω, που μου έφτιαξε την διάθεση! Έπιασα τον εαυτό μου να μην θέλει να το αφήσει από τα χέρια και αυτό για μένα είναι το μεγαλύτερο προσόν σ' ένα βιβλίο! Παρ' όλα αυτά όμως, η γεύση που άφηνε, ήταν διαφορετική. Κάτω από την καθημερινή γλώσσα των ηρώων, με όλα τα συν και τα πλην που ενέχει αυτό το δεδομένο, ήταν κάτι παραπάνω από φανερή η τρυφερότητα και ο ρομαντισμός. Η αφοσίωση του ήρωα στον έναν και μοναδικό έρωτα της ζωής του που στην πραγματικότητα ήταν τέσσερις (τρεις η ευκαιρίες της Μοίρας και μία τελευταία), εδραιώνει την άποψη που έχω για τους άντρες: Είναι τόσο τρυφεροί, τόσο άοπλοι, τόσο ανεπιτήδευτοι, που έπρεπε (για το καλό τους) να προβάλλουν μια πιο σκληρή εικόνα σε μας, για να επιβιώσουν ανά τους αιώνες! Όταν όμως γράφουν και μάλιστα με την ψυχή και όχι με το μυαλό ( όπως ο Φασούλας), τότε αφήνουν ν΄αναδυθεί η πραγματικότητα. Μία από τις φράσεις που κράτησα στο μυαλό μου, είναι η φράση του ήρωα κάπου προς το τέλος και σας την μεταφέρω αυτούσια, όπως αυτή υπάρχει στο βιβλίο, την ώρα που ο Σταύρος συνομιλεί με την Μοίρα του: " ...Δεν μπορώ να αποδεχτώ, οτι το νόημα της ζωής πρέπει σώνει και καλά να είναι τόσο βαθιά κρυμμένο, ώστε να χρειάζεται να ζήσεις και να ξαναζήσεις και να ξαναζήσεις προκειμένου να το ξετρυπώσεις. Δεν μπορώ να αποδεχτώ οτι πρέπει να είσαι εφτάψυχος για να αποκτήσεις σοφία...." Εγώ θα κρατήσω αυτό το βιβλίο στο μυαλό μου για τις ευχάριστες ώρες που μου χάρισε και για τους προβληματισμούς που μου δημιούργησε....
(H Λένα Μαντά είναι συγγραφέας. Δημοσίευσε το παραπάνω σχόλιο στο μπλογκ που διατηρεί στη διεύθυνση http://manta.psichogios.gr)
Ange-ta
Πολύ ωραία ιστορία! Τη διάβασα τη Λουίζα και την βρήκα έξοχη. Παράλληλες ζωές, ωραία ζωγραφισμένες, τώρα θα πάρω και τα υπόλοιπα βιβλία σου, ελπίζω να είναι και αυτά εξίου καλά και ευχάριστα.
(H Ange-ta είναι μπλόγκερ. Μπορείτε να τη βρείτε στη διεύθυνση
http://ange-ta.blogspot.com)
Κατερίνη Καφέ (Καλαμάτα)
Με λένε Κατερίνη Καφέ, είμαι 15 και μένω στην Καλαμάτα. Διάβασα πρόσφατα το καινούργιο σας βιβλίο. Το "Με λένε Μοίρα". Ήταν καταπληκτικό. Από πού να αρχίσω. Είχε μια πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή με στοιχεία επιστημονικής φαντασιας που καθιστούσαν το βιβλίο πολύ ενδιαφέρον. Είχε εντυπωσιακά ωραίο γράψιμο. Δεν σε άφηνε να το αφήσεις, διαβαζόταν με μια ανάσα δηλαδή.Είχε πολλές δόσεις χιούμορ που ήταν απαραίτητες αλλά είχε και πιο δυνατά σημεία. Επίσης μου άρεσε ιδιαίτερα η γλώσσα που χρησιμοποιούσατε που ήταν η πολύ μοντέρνα, έτσι όπως θα μίλαγε πραγματικά ο Στάυρος, γιατί έκανε το βιβλίο πιο άμεσο στον αναγνώστη. Εκτός από την αγωνία που είχες για το τι θα γίνει στην ιστορία, σου δημιουργούσε και μια αγωνια για το πού θα πάει το βιβλίο. Τι γίνεται με τη Μοίρα και πώς θα εξελιχθεί μετά από αυτή τη ζωή που ζούσε. Το τέλος του ήταν πολύ ωραίο και σου προσέφερε μια ικανοποίηση!!!
ΥΓ: Μου άρεσε πολύ η Λουίζα αλλά και η Σαμπινε (τη Σαμπίνε δεν ξέρω γιατί αλλά την κατασυμπάθησα, ήταν η αδυναμία μου!!!) Και πάλι συγχαρητήρια...
Αλκηστις Ιωαννίδου (Αθήνα)
Diavasa epitelous kai to deftero!! kai poly argisa mou fainetai!! APISTEFTO!! den mporousa na to afhsw!se 2 meres to katavroxthisa kai an den ypirxan kai oi ypoxrewseis tha to eixa faei se mia mera!! ofilw na omologisw oti me sokare to gegonos pws to sygekrimeno vivlio me epirease, spanio afto gia mena!! katapliktiko to shmeio pou periplekontai oi 2 irwes apto prohgoumeno sou vivlio, FOVERO!! mpravo sou gia akoma mia fora,synexise etsi, egw prosopika sto telos eixa meinei me anoixto to stoma sthn kyriolejia!!
